Sepse njeriu nuk është krijuar për me i mbajtë të gjitha vetëm brenda vetes. Edhe kur nuk flet për gjëra të mëdha, vetë prania e dikujt tjetër e ndryshon gjendjen tënde të brendshme.
Kur je ulur për kafe me shoqëri, ndodh diçka shumë njerëzore:
ti nuk je vetëm me mendimet e tua. Mendimet, kur rrinë vetëm brenda nesh, shpesh bëhen më të rënda, më të zhurmshme, më të lodhshme. Por kur je me dikë, ato ndalen pak. Jo sepse problemet zhduken, por sepse zemra merr frymë.
Shoqëria i dërgon trurit një mesazh shumë të thjeshtë:
“Nuk jam vetëm. Jam i/e pranuar. Jam pjesë e diçkaje.”
Dhe ky mesazh është qetësues në vetvete.
Pastaj është ndjenja e normalitetit. Kur pi kafe me dikë, jeta duket më e rregullt, më tokësore. Edhe nëse brenda ndihesh i/e çrregullt, jashtë po bën diçka “normale”: po rri, po bisedon, po qesh ndoshta. Kjo e ndihmon mendjen të mos shkojë në skaje.
Është edhe ndjesia e të qenit i/e dëgjuar, edhe kur nuk flet për halle. Dikush po të shikon, po reagon, po qesh me ty. Edhe kjo mjafton që zemra të ndiejë vlerë. Shumë herë nuk na mungojnë këshillat, por prania.
Mos harro edhe ritualin:
të ulesh, të marrësh filxhanin, të pish diçka të ngrohtë. Trupi e do këtë. Është një ndalesë nga nxitimi, nga presioni, nga “duhet”. Në atë moment, nuk duhet të jesh askush tjetër vetëm ti, aty.
Dhe ndoshta më e rëndësishmja:
kafja me shoqëri ta kujton se jeta nuk është vetëm mbijetesë, por edhe ndarje momentesh të vogla. Edhe kur brenda ndihesh bosh, ato momente të vogla e mbajnë shpirtin të lidhur me botën.
Prandaj kur kthehesh nga një kafe e tillë, nuk ndihesh patjetër “i/e lumtur”, por ndihesh më i/e lehtë. Si me e pasë hequr pak peshë nga shpatullat.
Nëse po e ndien që kjo ndjesi të mungon shpesh, kjo nuk do të thotë që je i dobët. Do të thotë që je njeri.
