Xhevdet Kallaba rrëfen luftën 317-ditore të djalit të tij: “Ne e kërkuam atë përgjigje deri në fund”

Nga Ditari im: 2 shtator 2026

NJË VIT NGA DITA KUR FILLOI LUFTA E PETRITIT

2 shtator 2025 – 2 shtator 2026
Sot bëhet një vit.
Një vit nga ajo ditë e 2 shtatorit 2025, e cila nisi si shumë ditë të tjera të zakonshme të jetës sonë, por që, pa e ditur askush prej nesh, do të bëhej vija ndarëse mes dy kohëve: jetës sonë para sëmundjes së Petritit dhe jetës sonë pas saj.
Atë ditë Petriti ishte ende në ritmin e tij të zakonshëm. Ishte baba, bashkëshort, djalë, vëlla, mësues. Kishte planet e veta, familjen, punën dhe jetën përpara. Atë pasdite ishte me Elean. Ajo ecte pranë tij, ndalej te lulet, vraponte, kërkonte përqafimin e babait të saj. Petriti kishte planifikuar ta merrte dhe të shkonte në Roganë, te nona Nexhë.
Një ditë krejt e zakonshme. Por nuk shkoi në Roganë.
Pak para orës 14, në banesë, iu turbullua shikimi. Iu mpi krahu i majtë. Erdhi marramendja dhe humbja e ekuilibrit. Fillimisht mendoi se mund të ishte diçka kalimtare. Pastaj më telefonoi. – Babi, eja se nuk po ndihem mirë.
Shkova. Ndoshta asnjëri prej nesh atë çast nuk mund ta imagjinonte se ajo telefonatë do të ishte fillimi i një prej rrugëve më të rënda të jetës sonë.
QKMF-ja në Dardanë, Gjilani, kontrollimet, analizat, rezonanca magnetike, pritja e raportit, Emergjenca, CT-ja dhe, pas mesnate, shtrimi në Neurologji…
Kështu përfundoi dita e parë.
Në orët e para të 3 shtatorit, Petriti ishte në shtratin e dhomës nr. 2 të Neurologjisë. Unë bëra edhe një fotografi të tij. Atëherë ishte vetëm një fotografi e një babai që donte ta ruante një çast nga ajo natë e pazakontë. Sot ajo fotografi ka një kuptim krejt tjetër.
Askush prej nesh nuk e dinte se kishte filluar numërimi.
Dita e parë nga 317 ditë.
Pas saj erdhën ditë shprese e dëshpërimi, spitale e mjekë, analiza e incizime, terapi e barna, konsultime e kërkime të pareshtura për një mundësi tjetër. Çdo lajm i mirë, sado i vogël, na dukej si një fitore. Çdo përkeqësim na rrëzonte, por vetëm për pak, sepse duhej të ngriheshim përsëri.
Nuk kishim të drejtë të dorëzoheshim përderisa Petriti luftonte. Dhe ai luftoi.
Luftoi me gjithë fuqinë që kishte. Luftoi për jetën, për Yllkën, për Emën dhe Elean, për ne, për motrat e vëllain, për të gjithë ata që e donin dhe që prisnin kthimin e tij.
Edhe ne luftuam bashkë me të. Kërkuam mjekë, mendime, trajtime dhe çdo mundësi që mund të na jepte qoftë edhe një fije shprese. Në ato 317 ditë mësuam sa e madhe është fuqia e njeriut kur lufton për jetën e dikujt që e do. Por mësuam edhe një të vërtetë të dhimbshme: se, përkundër përparimit të jashtëzakonshëm të mjekësisë, ka ende sëmundje para të cilave ajo nuk e ka gjetur përgjigjen që familjet presin me aq dëshpërim.
Ne e kërkuam atë përgjigje deri në fund. Nuk e gjetëm.
Pas 317 ditësh, më 15 korrik 2026, lufta e Petritit përfundoi. Jo ashtu siç kishim ëndërruar ne.
Petriti u nda nga jeta në moshën 38-vjeçare, vetëm dy muaj para ditëlindjes së tij të 39-të.
Dhe që nga ajo ditë, koha për ne ndahet përsëri në dy pjesë: koha kur Petriti ishte fizikisht mes nesh dhe koha kur duhet të mësojmë të jetojmë pa praninë e tij.
Kjo e dyta është ndoshta beteja jonë. Sepse humbja e një djali nuk është dhimbje që një nënë dhe një baba mund ta harrojnë. Humbja e bashkëshortit nuk është zbrazëti që mund të mbushet. Humbja e babait nuk është mungesë që dy vajza të vogla mund ta kuptojnë sot në tërë përmasën e saj. Por ne duhet të vazhdojmë. Jo sepse e kemi harruar. Pikërisht sepse e duam.
Ne, prindërit e tij, duhet ta gjejmë forcën për t’u pajtuar me atë që nuk patëm fuqi ta ndryshonim. Duhet ta pranojmë se bëmë gjithçka që ishte në mundësinë tonë njerëzore. Nuk mundëm ta mposhtnim sëmundjen, por Petritin nuk e lamë vetëm asnjë ditë të asaj lufte.
Yllka duhet të gjejë forcë për veten dhe për dy vajzat e tyre. Në dhimbjen e saj të madhe, ajo tashmë bart edhe një detyrë të shenjtë: t’ua ruajë Emës dhe Eleas figurën e babait të tyre, t’u tregojë si jetoi, sa i deshi dhe sa luftoi për të qëndruar me to.
Ema dhe Elea do të rriten. Do të bëjnë pyetje. Do të kërkojnë babin në fotografi, në tregimet tona, në vendet ku ka ecur, në gjërat që ka lënë pas. Dhe ne duhet të jemi aty për t’ua treguar Petritin jo vetëm përmes ditëve të sëmundjes, por, mbi të gjitha, përmes jetës së tij.
Sepse Petriti nuk është vetëm 317 ditët e fundit. Ai është 38 vjet jetë. Është fëmija që u rrit para syve tanë. Është nxënësi dhe studenti. Është mësuesi që hyri në klasë për t’u dhënë dije të tjerëve. Është bashkëshorti. Është babai që përqafonte vajzat. Është vëllai, ose “Vëllaçko” siç e thërriste vëllai i tij i madh – Graniti. Janë motrat: Dafina, Blerina e Drenusha dhe bashkëshortja  – yllka  që iu gjenden përditë pranë. Është miku. Është njeriu që e deshi natyrën, ecjen dhe jetën. Prandaj, dhimbja jonë nuk duhet ta mbulojë jetën e tij.
Duhet të ndodhë e kundërta: jeta e tij duhet të na ndihmojë ta përballojmë dhimbjen.
Sot, një vit pas asaj dite të parë, e hapim përsëri faqen e 2 shtatorit 2025 dhe çdo fjali tingëllon ndryshe. Atëherë nuk e dinim çfarë na priste. Sot e dimë. E dimë se pas asaj dite erdhën edhe 316 të tjera. E dimë sa herë shpresuam. Sa herë u frikësuam. Sa herë u lutëm. Sa herë menduam se do t’ia dilnim. E dimë edhe fundin që atë ditë askush prej nesh nuk mund ta pranonte as si mendim.
Por sot dimë edhe diçka tjetër. Njeriu nuk mund ta zgjedhë gjithmonë fatin që i bie mbi supe. Mund të zgjedhë vetëm mënyrën se si do ta bartë atë. Ne do të përpiqemi ta bartim këtë dhimbje së bashku. Do të jemi më pranë njëri-tjetrit. Do t’i mbajmë Emën dhe Elean afër. Do ta ndihmojmë Yllkën. Do ta ruajmë kujtimin e Petritit pa lejuar që pikëllimi të na e marrë edhe pjesën e jetës që na ka mbetur. Sepse po të mund të na fliste sot, Petriti nuk do të donte të na shihte të dorëzuar. Do të donte që vajzat e tij të rriteshin të forta. Do të donte që Yllka të gjente forcë për të vazhduar. Do të donte që nëna e tij ta pinte kafen e mëngjesit pa ia marrë dhimbja çdo buzëqeshje. Do të donte që unë, babai i tij, të vazhdoja të shkruaja. Ndoshta edhe ky ditar duhet të mbetet pikërisht për këtë. Që një ditë, kur Ema dhe Elea të jenë rritur, ta hapin dhe ta kuptojnë se çfarë lufte bëri babai i tyre për të qëndruar me to dhe sa shumë njerëz luftuan bashkë me të.
Më 2 shtator 2025 filluam një rrugë pa e ditur fundin e saj. Më 15 korrik 2026 ajo rrugë u ndërpre për Petritin.
Por dashuria nuk u ndërpre. As kujtimi. As lidhja jonë me të. Sot nuk numërojmë më ditët e sëmundjes. Ato mbetën 317 dhe do të mbeten përgjithmonë të shkruara në këtë ditar.
Tani duhet të mësojmë të numërojmë ndryshe: ditët në të cilat do ta kujtojmë me dashuri, vitet në të cilat vajzat e tij do të rriten duke e njohur babanë e tyre përmes nesh dhe çastet kur, mes gjithë kësaj dhimbjeje, do të arrijmë përsëri të buzëqeshim kur të përmendim emrin e tij.
Sepse pajtimi me fatin nuk do të thotë ta harrosh atë që humbe. Do të thotë të pranosh se nuk mund ta ndryshosh të shkuarën, por mund ta marrësh dashurinë e saj me vete dhe të vazhdosh.
Dhe ne do të vazhdojmë.
Me Petritin në kujtesë. Me Petritin në zemër. Me Petritin pjesë të familjes sonë, përgjithmonë.
2 shtator 2026

Babai shkruan për Petritin

Ma bëj një titull të fortë